“Stop met overdenken.”

Het is een goedbedoelde zin.

Vaak uitgesproken vanuit liefde.

Omdat iemand je wil helpen.
Je uit je hoofd wil halen.
Je lichter wil zien.

En toch…

kan juist zo’n zin ervoor zorgen dat je je nog eenzamer voelt.

Niet omdat de ander iets verkeerd doet.

Maar omdat je helemaal niet op zoek was naar een oplossing.

Je wilde alleen dat iemand even naast je kwam zitten.

Dat je gevoel er mocht zijn.

Zonder dat het meteen uitgelegd, verbeterd of omgebogen hoefde te worden.

Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen.

Dat je iets deelt wat kwetsbaar is.

En dat je vervolgens hoort:

“Zo moet je het niet zien.”

“Denk positief.”

“Maak je niet druk.”

“Dat zit in je verleden.”

Misschien klopt daar zelfs iets van.

Misschien overdenk je soms.

Misschien raakt een oude wond een nieuwe situatie.

Maar zelfs dan…

blijft het gevoel dat er op dat moment in je leeft echt.

Een gevoel vraagt niet altijd om een oplossing.

Soms vraagt het alleen om aanwezigheid.

Om iemand die zegt:

“Ik snap dat dit je raakt.”

En misschien nog wel belangrijker:

om jezelf diezelfde toestemming te geven.

Niet ieder gevoel hoeft direct weg.

Niet iedere kwetsbaarheid hoeft gerepareerd te worden.

Soms ontstaat er juist beweging doordat je even durft stil te staan.

Dat is ook wat mij zo raakt in lichaamswerk.

Ons lichaam probeert gevoelens zelden meteen op te lossen.

Het nodigt ons eerst uit om ze te ontmoeten.

En vaak gebeurt er daarna vanzelf iets.

Niet omdat we het hebben geforceerd.

Maar omdat we er eindelijk bij mochten blijven.

Misschien is dat wel de grootste uitnodiging.

Niet om minder te voelen.

Maar om vriendelijker aanwezig te zijn bij wat er al is.

Want juist daar begint voor mij thuiskomen.