Er zijn plekken waar ik steeds opnieuw naartoe ga.

Niet omdat ik daar antwoorden vind.

Maar omdat ik er beter leer luisteren.

De natuur is zo’n plek.

Wanneer ik een bos in loop, mijn voeten het zand voelen of de wind langs mijn huid beweegt, gebeurt er iets.

Niet spectaculairs.

Juist het tegenovergestelde.

Er valt iets weg.

De druk om iets te moeten.

De behoefte om alles te begrijpen.

Het constante zoeken naar een oplossing.

En langzaam … wordt het stiller.

Niet alleen om me heen.

Ook in mij.

Misschien herken je dat wel…

Maar ons lichaam spreekt een andere taal.

Een taal van ademhaling.

Van sensaties.

Van ontspanning en spanning.

Van intuïtie.

Van beweging.

Niet omdat ons lichaam altijd een antwoord heeft. Maar omdat het vaak als eerste voelt wat waar is.

Daarom geloof ik dat het lichaam geen probleem is dat opgelost hoeft te worden.

Het is een gids.

Niet een gids die precies vertelt welke afslag je moet nemen.

Maar een gids die je steeds opnieuw uitnodigt om aanwezig te zijn.

Om te voelen.

Om te vertragen.

Om op te merken.

En juist de natuur helpt ons daarbij.

Niet omdat bomen magisch zijn.

Maar omdat de natuur niets van ons vraagt.

Ze vraagt niet of we productief zijn.

Niet of we ons goed voelen.

Niet of we een doel hebben.

Ze nodigt ons simpelweg uit om er te zijn.

En misschien is dat precies waarom zoveel mensen zich buiten anders voelen.

Alsof hun adem vanzelf dieper wordt.

Alsof hun schouders zakken.

Alsof hun lichaam zich iets herinnert wat het allang wist.

Dat we onderdeel zijn van iets groters.

Dat we niet voortdurend hoeven te presteren.

Dat rust geen luxe is. Maar een natuurlijke beweging.

Dat is ook de reden waarom aanraking, beweging en natuur in mijn werk zo vanzelfsprekend met elkaar verbonden zijn.

Niet omdat ze een doel op zich zijn.

Maar omdat ze allemaal een ingang kunnen zijn naar hetzelfde.

Een lichaam dat weer gehoord mag worden.

De afgelopen jaren heb ik mogen ervaren hoeveel er kan veranderen wanneer een vrouw niet probeert haar lichaam te veranderen, maar er opnieuw mee in gesprek gaat.

Soms begint dat op een massagetafel.

Soms tijdens een wandeling.

Soms in stilte.

Soms in beweging.

En soms gewoon door een tijdje samen aanwezig te zijn.

Vanuit dat verlangen ontstonden ook de zomerontmoetingen ‘Het lichaam als gids’.

Geen danslessen.

Geen workshop.

Geen traject waarin iets bereikt moet worden.

Maar drie momenten in de natuur waarop we samen oefenen in iets wat we misschien een beetje zijn verleerd.

Luisteren.

Naar ons lichaam.

Naar de natuur.

En misschien wel naar onszelf.

Want ik geloof dat ons lichaam niet alleen draagt wat geweest is.

Ik geloof ook dat het ons de weg kan wijzen naar wat wil ontstaan.

Misschien is dat wel de grootste uitnodiging.

Niet om harder te zoeken.

Maar om iets aandachtiger te luisteren.